Zazwyczaj, najpoważniejszą motywacją do emigracji zarobkowej jest chęć powielenia swoich dochodów i odłożenie jakiejś sumy pieniędzy na poważniejsze wydatki. Jednak praca za granicą owocuje czasem także znacznymi zmianami w innych dziedzinach życia. Najczęstszym z nich jest zakochanie i kolejno – założenie rodziny na obczyźnie. Taki emigrant najczęściej zostaje już na stałe w miejscu swojej podróży i wraca do ojczyzny tylko w charakterze rekreacyjnym. Nie da się jednak zaprzeczyć, że to jedno z najbardziej kolorowych i szczęśliwych zakończeń. Nie ulega bowiem wątpliwości, że wspólna praca, a więc spędzanie ze sobą wielu godzin w ciągu dnia, dzielenie problemów i radości bardzo zbliża ludzi do siebie. Dlatego też wyjeżdżając do pracy za granicę można zyskać dużo więcej niż jedynie pieniądze. Szczęśliwa rodzina to w końcu marzenie każdego dojrzałego emocjonalnie człowieka. Kiedy jednak zakładamy własny dom musimy podwoić wysiłki, aby go utrzymać. Dlatego też będziemy więcej pracować i starać się zapewnić najbliższym jak najlepsze warunki.

Nie ulega wątpliwości, że większość osób wyjeżdżających za granicę w sprawie zarobkowej zostaje tam na stałe. Czasem poznają na obczyźnie miłość swojego życia, zakładają rodzinę i wiodą szczęśliwe życie. Znacznie częściej jednak są zmuszeni do pozostania przez fałszywą kreację własnych sukcesów. Praca za granicą nie jest bowiem zgodna z tym, co sobie wyobrażali. Co gorsza, wstydzą się oni powiedzieć najbliższym jak wygląda faktyczny stan rzeczy, więc zostają i żyją z dnia na dzień, bez oszczędności i perspektyw. Opierając się na niedoinformowaniu rodziny przedstawiają własne życie jako pasmo sukcesów i radości z powodu świetnej pracy i kolosalnych zarobków. Są obiektem zazdrości i podziwu wśród sąsiadów, znajomych i przyjaciół. Z takiej plątaniny kłamstw bardzo trudno jest się wyplątać. Łatwo przez nią także zmarnować sobie życie. Mało satysfakcjonująca praca na obczyźnie, nie gwarantująca w dodatku emerytury, a często także ubezpieczenia i jest pierwszym krokiem do zniszczenia sobie życia.

Nie da się zaprzeczyć, że osoby, które wyruszyły w daleką, zagraniczną podróż, by znaleźć zatrudnienie i znacząco się wzbogacić mają tendencję do snucia opowieści o tym, jak świetnie im poszło. Wsłuchując się w te opowieści wielu z nas stwierdza, że praca za granicą to rzeczywiście świetna sprawa, pozwalająca na szybkie wzbogacenie się. Z takimi wyobrażeniami wertujemy też oferty w Internecie, obiecujące kolosalne zarobki przy małym nakładzie pracy. Najczęściej, jesteśmy jednak werbowani przez znajomych, który już jakiś czas mieszkają za granicą i obiecują nam góry złota. Kiedy przybywamy na miejsce następuje konfrontacja marzeń z rzeczywistością. Okazuje się, że stanowisko jakie będziemy zajmować nie będzie tym, które nam obiecywano. Wtedy wmawiamy sobie, że to tylko na chwilę, bo w końcu dostajemy za to niezłe pieniądze. Jednak najczęściej nie zdajemy sobie jeszcze sprawy, że koszty utrzymania się za granicą są znacząco wyższe niż w kraju. W efekcie, z planowanych wielkich oszczędności zostają tylko marne resztki.

Osoby, które decydują się na zagraniczną podróż w celach zarobkowych zazwyczaj mają w planach powrót do kraju ojczystego. Chcą po prostu w szybkim tempie zarobić sensowną sumę pieniędzy, by móc w ojczyźnie wystartować z korzystnego punktu ekonomicznego. Praca za granicą zapewnia szerokie perspektywy, gdyż faktycznie istnieją osoby, którym udało się zgromadzić stosowne środki i wrócić w rodzinne strony. Nie są to już jednak ci sami ludzie. Powroty często są bowiem rozczarowujące. Okazuje się, że człowiek, który wraca jest zawsze kimś innym, niż ten, który wyjechał. Także ludzie, których kiedyś znaliśmy stają się nagle obcy, nie potrafimy z nimi rozmawiać, nie mamy wspólnych tematów. Wyczekany i wyśniony powrót okazuje się więc nie do końca tym, co chcieliśmy przeżyć. Powodem chłodnego przyjęcia często bywa również zwykła ludzka zawiść. Ludzie mają to do siebie, że sukces innych przyprawia ich o gorsze samopoczucie, więc wielu fałszywych znajomych odwróci się od nas tylko dlatego, że to właśnie nam się udało.